W II wieku p.n.e. Chiny wykorzystywały siłę roboczą i sprężystość bambusowego łuku, aby wprawić wiertło stożkowe w ruch podczas wiercenia. Później, przez długi czas, stosowano je na chińskiej wsi. Dopiero w latach 50. XX wieku sprowadzono z zagranicy wiertnice udarowe z liną stalową. Na początku lat 60. XX wieku opracowano proste wiertnice do studni wodnych, takie jak duże i małe stożki garnkowe oraz stożki z chwytakiem. Około 1966 roku rozpoczęto prace nad wiertnicą obrotową z cyrkulacją dodatnią, około 1974 roku z powodzeniem opracowano wiertnicę obrotową z odwróconą cyrkulacją i wiertnicę złożoną, a pod koniec lat 70. XX wieku stworzono wibracyjną wiertnicę obrotową z wgłębieniem. W XIX wieku kraje europejskie i amerykańskie używały głównie wiertnic udarowych z liną stalową. W latach 60. XIX wieku Francja po raz pierwszy użyła wiertnic obrotowych, które później wprowadzono do Stanów Zjednoczonych i szybko się rozwinęły. W latach 50. XX wieku rozpoczął się rozwój obrotowych wiertnic z odwróconym obiegiem. Później pojawiły się wiertnice obrotowe wykorzystujące sprężone powietrze zamiast płuczki wiertniczej jako medium płuczące odwiert. W latach 70. XX wieku opracowano wiertnice obrotowe z hydrauliczną głowicą napędową.
Czas publikacji: 26 kwietnia 2021 r.
