Принсипи корӣ
Пармакунии сангӣs мувофиқи принсипи майдакунии зарба кор мекунад. Ҳангоми кор, поршен ҳаракати мутақобилаи басомади баландро аз сар мегузаронад ва пайваста ба думи парма таъсир мерасонад. Таҳти таъсири қувваи зарба, пармаи шакли пачдор сангро майда карда, онро ба чуқурии муайян мезанад ва чуқурӣ ба вуҷуд меорад. Пас аз он ки поршен ба ақиб кашида мешавад, парма кунҷи муайянро мегардонад ва поршен ба пеш ҳаракат мекунад. Вақте ки он дубора ба думи парма таъсир мерасонад, чуқурии нав ба вуҷуд меояд. Блоки сангии шакли вентиляторӣ байни ду чуқурӣ аз ҷониби қувваи уфуқии дар парма ба вуҷуд омада бурида мешавад. Поршен пайваста ба думи парма таъсир мерасонад ва пайваста ҳавои фишурда ё оби фишордорро аз сӯрохи марказии парма ворид мекунад ва поршенҳои сангро ба беруни сӯрох холӣ мекунад ва бо ин васила сӯрохи даврашакли чуқурии муайянро ташкил медиҳад.

Тартиби амалиётӣ
1. Пеш азпармакунии санг, якпорчагӣ ва гардиши ҳамаи ҷузъҳоро (аз ҷумла пармаҳои сангӣ, такягоҳҳо ё дастгоҳҳои пармакунии сангӣ) тафтиш кунед, равғани молидании заруриро илова кунед, санҷед, ки оё роҳҳои ҳавоӣ ва обӣ монеа нашудаанд ва оё ҳамаи пайвандҳои пайвасткунанда мустаҳкаманд.
2. Дар наздикии сатҳи корӣ мекӯбед ва аз касе кӯмак мепурсед, яъне санҷед, ки оё дар табақи болоӣ ва тарафи дуюм дар наздикии сатҳи корӣ ягон сангҳои фаъол ё сангҳои фуҷур мавҷуданд ва коркарди заруриро анҷом диҳед.
3. Мавқеи сӯрохи ҳамвори таркиш дар сатҳи корӣ бояд пеш аз пармакунии сангҳо ҳамвор карда шавад, то аз лағжиш ё ҷойивазкунии сӯрохи таркиш пешгирӣ карда шавад.
4. Хушк шудани чашмпармакунӣқатъиян манъ аст. Пармакунии сангҳои тар бояд риоя карда шавад. Ҳангоми кор аввал об бояд ҷӯшонида шавад ва сипас ҳаво фаъол карда шавад. Ҳангоми қатъ кардани пармакунӣ, аввал ҳаво бояд қатъ карда шавад ва сипас об бояд қатъ карда шавад. Ҳангоми кушодани чашмонатон, аввал бо суръати паст давед ва сипас пас аз расидан ба чуқурии муайян бо суръати пурра парма кунед.
5. Ҳангоми пармакунӣ, ба кормандоне, ки милаи пармакуниро доранд, пӯшидани дастпӯшак манъ аст.
6. Ҳангоми истифодаи пармакунии пойҳои ҳавоӣ, ба ҳолати истода ва мавқеъ диққат диҳед, ҳеҷ гоҳ ба фишори бадан такя накунед ва ҳеҷ гоҳ дар зери милаи пармакунӣ дар пеши пармаи сангӣ наистед, то аз осеби шикастаи милаҳои пармакунӣ пешгирӣ кунед.
7. Вақте ки ҳангоми пармакунии санг садоҳои ғайримуқаррарӣ ва ихроҷи ғайримуқаррарии хока ва об пайдо мешаванд, дастгоҳ бояд барои санҷиш боздошта шавад, сабабаш муайян ва пеш аз идомаи пармакунӣ бартараф карда шавад.
8. Ҳангоми баромадан аз пармаи сангӣ ё иваз кардани милаи пармакунӣ, пармаи сангӣ метавонад оҳиста кор кунад. Барои пешгирӣ аз ҷудошавии худкор ва осеб дидан ба мавқеи милаи пармаи пӯлодӣ диққат диҳед ва сари вақт занҷири ҳаворо пӯшед.
9. Ҳангоми истифодаи пармаи сангии пойдор барои пармакунии санг, нӯги онро бояд сахт пахш кард, то аз лағжиш ва ҷароҳат пешгирӣ карда шавад.
10. Ҳангоми истифодаи пармаи сангии болорав барои кашидани такягоҳ, зарур аст, ки милаи пармакуниро нигоҳ доред, то аз афтидани худкор ва ҷароҳат бардоштани одамон пешгирӣ карда шавад.